Partnerem portalu jest |
|
Wywiadowcy
Jesteśmy duetem z gatunku pokracznych. Zawsze razem, ale zawsze osobno. Dzieli nas prawie wszystko: od owłosienia, przez kobiety, rozmiary, byty, na zwykłych upodobaniach kończąc. O podobieństwach pisać nie możemy, bo są nudne i się nie sprzedają. Chwalić się nie potrafimy, choć wiadomo, że jesteśmy absolutnie niepowtarzalni. A już na pewno niepowtarzalne są nasze rozmowy, które spisujemy od paru lat. Zachęcamy do lektury i przypominamy, że poniższych tekstów nie można komentować. Dlaczego? Nie lubimy krytyki. I to nas łączy.
Bartosiak&Klinke
Czujesz się gwiazdą?
Nie, bo nie ma mnie na Pudelku. Pudelek mnie ignoruje. Pudelek mnie olewa (wybuch śmiechu). Zresztą dziwię się temu, bo moje życie jest bardzo kolorowe. A dlaczego na przykład nie zaprosił mnie jeszcze Szymon Majewski? Myślicie, że da się to załatwić? (śmiech).
Kim jesteś, Gene: Amerykaninem czy Polakiem?
Amerykaninem z głębokimi polskimi korzeniami.
Nie chcesz mieć polskiego paszportu?
W każdej chwili mogę mieć, ale po co? Polski paszport, polski obywatel, czyli polskie podatki.
Potężny Indianin, Nobody utkwił każdemu w pamięci, kto oglądał film Truposz.
Gary Farmer jest kanadyjskim Indianinem, a w dodatku zawodowym aktorem. To wspaniały, bardzo dowcipny koleś. Kiedyś byłem z nim na autorskim pokazie w Toronto. Po projekcji ustawiła się kolejka fanów, którzy pragnęli mieć nasze autografy. Gary szepnął mi do ucha: „Jeśli komuś napiszesz dedykację ‘Widzimy się niebawem, ładna pupa’ to postawię ci obiad. No to wszystkim napisałem to zdanie. Nikt mnie nie walnął w twarz, a ja miałem darmowy obiad. Podczas kręcenia Truposza poznałem wielu intrygujących Indian. Jeden z nich uważał, że wszystko na świecie dzieje się z jakiegoś powodu. „A jaki on jest?” – zapytałem. „Nie mam pojęcia” – odpowiedział bez zastanowienia. Natomiast Indianie Hopi tkając dywany wstawiają w rysunek jakiś element, który burzy symetrię. Wierzą, że rzeczy symetryczne nie posiadają magii. Takie podejście do życia jest mi szalenie bliskie i ma wpływ na to, co robię.
Robi pan filmy z poradami dla menedżerów z wielkich korporacji. Co im pan radzi?
Nie wiem nic o świecie finansów, więc przychodzi mi to dość łatwo. Mówiąc poważnie, chciałbym, żeby ludzie mogli efektywnie współpracować i byli przy tym szczęśliwi. Każdego dnia poświęcamy pracy tak wiele czasu, że powinniśmy wykonywać ją w możliwie najlepszych i przyjaznych warunkach. Dlatego próbuję propagować taki styl zarządzania, który wykorzystuje inteligencję tkwiącą w samej organizacji pracy, a nie tylko w pojedynczych ludziach. Kiedy widzę, że nie zna się na swojej pracy i wykonuje ją źle, winą za to obarczam przede wszystkim szefa, który nie potrafił wytłumaczyć swojemu pracownikowi, na czym polegają jego obowiązki.
A jak ktoś studiuje, to musi czytać?
Głęboko wierzę, że bez względu na to, czy wykształcony Europejczyk będzie zajmował się modą, czy fizyką jądrową, powinien znać Annę Kareninę, Makbeta czy Iliadę. Jest pewien europejski kanon literacki, który każdy powinien przeczytać. Niedawno zresztą toczyła się na ten temat wielka europejska dyskusja.
Kiedyś powiedziałeś, że jest pewna rzecz, której nie zrobisz na pewno, by dostać rolę.
Nic się nie zmieniło. Nie uciąłbym sobie ręki i nie zrobił loda, a propozycję zrobienia tego ostatniego miałem. Jeżeli sugerujecie coś a propos duetu Saramonowicz/Konecki – oczywiście jesteście w błędzie. Propozycja występu w Idealnym facecie dla mojej dziewczyny była tylko i wyłącznie zawodowa (śmiech).
Jakie propozycje dostaje Łazuka dzisiaj?
Bardzo ciekawe! Niedawno zadzwonił do mnie miły pan, który powiedział, że jest ze związku czegoś tam pod auspicjami jakiegoś ministerstwa i on organizuje jakiś zjazd koleżeński i chciałby, żebym ja tam przyjechał. Pytam się, jakie piosenki mam zaśpiewać, ile ma trwać mój występ itd. A on mi na to, że zapłacą mi tyle i tyle, bylebym tylko był z nimi. Śpiewać nie muszę. Może być lepiej? (śmiech)
Kiedy pomyślał pan: "Zostanę rysownikiem"?
Chyba wtedy, gdy w wieku 20 lat zobaczyłem w pewnym piśmie studenckim mój pierwszy wydrukowany rysunek. Dostałem za niego 20 złotych. Całą kwotę wydałem następnie na wykupienie wszystkich egzemplarzy tego pisma w kiosku. Interes, jak widać, był taki sobie, ale przeżycie ogromne.
Jak upojne jest twoje życie?
Upojne to ono było. Ale słabo to pamiętam, bo działo się to jakoś tuż po bitwie pod Płowcami. Świeciłem sobie pod kołdrą latarką i czytałem Pamiętniki Casanovy. Pewnie były tam jakieś ryciny, które wtedy bardzo mnie kręciły. Później zacząłem zajmować się może mniej fascynującymi, ale ciekawszymi sprawami i pod kołdrą czytałem Trzech muszkieterów. A potem upojność minęła.
Pytamy się o upojne życie, bo na blogu piszesz, że będziesz wspominał wszystkie chwile związane ze swoim upojnym życiem...
Czy zwrócił pan uwagę, co pana łączy z Carlą Bruni?
Nie. Zaskakujące skojarzenie.
Oboje wywołaliście skandal porównując miłość do kokainy. W jej przypadku interweniowało MSZ Kolumbii, a pana płytę zniszczył ówczesny Pierwszy Kowboj Rzeczypospolitej Cejrowski.
W sprawach związanych z funkcjonowaniem serwisu prosimy o kontakt z:
