„Bił, a ona wracała”. Monodram, który zamienia ciszę w głos.
Czy można opowiedzieć o przemocy tak, żeby przestała być statystyką?
Czy teatr może stać się miejscem interwencji społecznej?
5 marca w Mareckim Centrum Edukacyjno-Rekreacyjnym zobaczymy monodram „Historia jednej znajomości” – spektakl oparty na prawdziwej historii kobiety, która przez lata żyła w cyklu przemocy, a dziś zamienia własne doświadczenie w siłę dla innych. To nie jest kolejna opowieść o trudnej relacji.
To zapis mechanizmu, który w Polsce wciąż bywa niezrozumiany.
Dlaczego ofiary wracają?
To jedno z najczęściej zadawanych pytań. I jedno z najbardziej krzywdzących. Bohaterka spektaklu – Anna – od dzieciństwa doświadcza przemocy. Kiedy dorasta, ucieka. A potem wraca. Nie dlatego, że chce. Dlatego, że przemoc działa jak uzależnienie. Niszczy poczucie wartości, zmienia sposób myślenia, zamyka w schemacie. Monodram nie daje prostych odpowiedzi. Pokazuje proces. Moment, w którym człowiek przestaje czuć, że ma prawo do życia bez bólu.
I moment, w którym coś pęka.
Teatr jako narzędzie zmiany
Spektakl powstał na podstawie książki Agnieszki Toboty i jest częścią kampanii społecznej Fundacji A.R.T. i Teatru Druga Strefa dotyczącej mitów i stereotypów związanych z przemocą domową. To ważne, bo po przedstawieniu odbywa się panel ekspercki. Nie kończymy na emocjach. Przechodzimy do rozmowy o systemie pomocy.
Jak reagują instytucje?
Dlaczego procedury czasem nie działają?
Co naprawdę pomaga osobom w kryzysie?
Godzina, która zostaje w człowieku
Reżyserem spektaklu i scenografii jest Sylwester Biraga.
Na scenie – Anna Sandowicz.
Minimalistyczna forma sprawia, że cała uwaga skupia się na historii i emocjach. Nie ma dekoracji, które chronią widza. Jest bliskość. To teatr, który nie pozwala pozostać obojętnym.
Wydarzenie społeczne, nie tylko artystyczne
Monodram „Historia jednej znajomości” to element projektu „Patent na MOC 4”, współfinansowanego przez m.st. Warszawa.
To także zaproszenie do odpowiedzialności – dla instytucji, specjalistów i lokalnych społeczności.
Bo przemoc nie kończy się za zamkniętymi drzwiami.
Ona zaczyna się w ciszy
